پیشنهاد

X

بازگشت به صفحه اصلی
متعلقات سیستم حفاظتی الکترونیک خازنی
ادارات ، سازمانها و شرکتهای استفاده کننده تجهیزات سیرپروتک
متعلقات سیستم ارتینگ آموج فرایند
متعلقات سیستم ارتینگ اسپاک
بیوگرافی بنجامین فرانکلین
فرمولاسیون ایجاد اوزون در اثر تخلیه کرونا
بنجامین فرانکلین و تحقیقات الکتریکی
ناقوسهای فرانکلین
نرم افزار محاسبه ریسک اصابت صاعقه

سیستم نیمبوس به همراه دستگاه تغذیه خودکفا

مزایای یک سیستم دارای دستگاه تغذیه خودکفا :
سیستم نیمبوس ، بارهای الکتریکی با پلاریته مخالف نسبت به صاعقه ساتع می کند . در اینحالت سیستم ، جریان صاعقه را جذب کرده و نقطه اصابت را بسیار دورتر از ساختمان ایجاد می کند که نتیجه آن ایجاد یک فضای حفاظتی بزرگتر نسبت به میله ساده است . در مجموع صاعقه گیر نیمبوس دارای مزایای بسیاری بوده و در مقایسه با سیستمهای غیر فعال(پسیو) نیز مقرون به صرفه است .

صاعقه گیر نیمبوس به همراه دستگاه تغذیه خودکفا

مزایا :
در زمان وقوع صاعقه ، یک سیستم حفاظتی غیر فعال مانند سیستم سیم هوایی فقط می تواند جریان صاعقه را به زمین منتقل کند ولی نمی تواند به صاعقه واکنش نشان دهد و فاقد دستگاهی جهت جذب صاعقه است . اما در سیستم اکتیو نیمبوس، دستگاه تغذیه ای وجود دارد که با انتشار بارهای الکتریکی در هوا ایجاد یک مسیر تخلیه برای صاعقه می کند و ایمنی بیشتری ایجاد می نماید .

عملکرد:
بوسیله دستگاه تغذیه ، یک سیگنال با ولتاژ زیاد ایجاد شده که دارای فرکانس و ولتاژ مشخصی است و سبب ایجاد یک مسیر روبه بالا به سمت جریان صاعقه می شود و نقطه اصابت صاعقه در نقطه ای دورتر ایجاد می گردد و در نتیجه ، شعاع حفاظتی بیشتری حاصل می شود .

انرژی مستقل :
این دستگاه نیازی به هیچگونه منبع تغذیه کمکی مانند بقیه سیستمهای حفاظتی ندارد . نیمبوس ، انرژی لازم جهت تولید سیگنالهای ولتاژ بالا را فراهم می کند که این سیگنالها از میدان الکترومغناطیسی تولید شده در طول صاعقه حاصل می شود ( بین 10 تا 20 کیلوولت ) .

گواهینامه :
صاعقه گیر نیمبوس دارای گواهی تست بوده و مقادیر تخمین زده شده مطابق با استاندارد های NFC-17102 و UNE-21186 است . هر مدل از نیمبوس دارای یک زمان DT  مطابق زیر است .

مراحل چهارگانه حفاظت به روش نیمبوس

انتخاب مدل نیمبوس

سطح حفاظتی :

مطابق استاندارد های NFC17-102  و UNE21186 ، سه سطح حفاظتی و جود دارد .

سطح  I : بالاترین ایمنی در این سطح ایجاد می شود . این سطح برای ساختمانها یا محیط هایی که انسان در آنجا وجود دارد و نیز احتمال وجود صاعقه در سال بیشتر است ، پیشنهاد می گردد .

سطح II : این سطح دارای ایمنی بالا است و برای ساختمانهایی در فضا هایی با تعداد متوسط صاعقه در سال و نیز فضاهایی در داخل یک منطقه شهری و ... پیشنهاد می گردد .

سطح  III : این سطح دارای ایمنی استاندارد است و برای حفاظت ساختمانهایی در محیط هایی با تراکم بسیار پایین صاعقه در سال و ساختمانهایی با ارتفاع کم و ... پیشنهاد میگردد .

تذکر : به دلایل ایمنی پیشنهاد می شود از سطح  I  استفاده گردد.

مطابق جدول موجود به عنوان مثال برای انتخاب صاعقه گیری با شعاع 50 متر و سطح یک به شرح زیر عمل می کنیم :

1. ستون مربوط به سطح یک را نگاه کرده و عدد مناسب با 50 را پیدا می کنیم که در اینجا 58 متر است

2. حال می توان مدل نیمبوس را مشاهده کرد که CPT2 می باشد

3. اگر از روی عدد 50 بصورت افقی به سمت چپ حرکت کنیم به عدد 5 می رسیم که حداقل ارتفاع مورد نیاز بر روی سطح حفاظتی را نشان می دهد . ( در اینحالت 5 متر میباشد )

راهنمای نصب :

برای نصب و راه اندازی یک سیستم LPS نیاز به یک سری تجهیزات است که با کنار هم قرار دادن آنها ، سیستم تکمیل میشود که به توضیح هر کدام از آنها می پردازیم .

1- صاعقه گیر یونیزاسیون : صاعقه گیر نیمبوس به دلیل تامین تغذیه سیستم ، سیگنالهایی با ولتاژ بالا انتشار داده و سبب ایجاد یک مسیر رو به بالا می شود که در نتیجه آن ، شعاع حفاظتی بیشتر می گردد . این صاعقه گیر باید حداقل 2 متر بالاتر از بلندترین سطح مورد حفاظت باشد .      

2 - رابط صاعقه گیر : از این رابط جهت اتصال میله صاعقه گیر به دکل استفاده می شود که دارای دو مدل است . یکی برای CPT3 و دیگری برای CPT1 و CPT2 . رابط صاعقه گیر ، ایجاد اتصال الکتریکی بین صاعقه گیر و هادی میانی می کند . این رابط می تواند بر روی دکل ، بر روی چراغ برق و پایه ها و ... قرار گیرد .      

3 - دکل : متناسب با شعاع حفاظتی می توان ارتفاع آن را کم یا زیاد کرد .

4 - میله جهت هم پتانسیل سازی با پایه آنتن : این میله مانند یک اریستور عمل می کند . در شرایط نرمال در حالت عایق باقی می ماند . اما در زمان اصابت صاعقه ، سبب هم پتانسیل شدن میله صاعقه گیر با پایه آنتن می شود .

5 - نگهدارنده دکل :

6 -  هادی میانی : این المان بصورت مستقیم ، جریان جذب شده توسط صاعقه گیر را به سیستم ارت منتقل می نماید . هادی میانی می تواند بصورت شمش ، تابیده شده و یا گرد باشد و حداقل سطح مقطع آن 50 میلیمتر مربع است .

هر صاعقه گیری باید حداقل یک هادی میانی داشته باشد مگر در مواردی که نیاز به دو هادی میانی است که عبارتند از :

• ساختمانهایی با ارتفاع بیش از 28 متر

• نصف طول هادی بیشتر از ارتفاع آن باشد        

مسیر هادی میانی باید تا حد امکان بصورت مستقیم و کوتاه و بدور از هرگونه خمیدگی باشد. از عبور هادی در مجاورت شبکه الکتریکی و مخابراتی باید اجتناب گردد . اگر چنین کاری امکان پذیر نباشد ، خطوط باید در داخل شیلدهای فلزی که از هر طرف 1 متر فاصله دارند ، قرار گیرند . از عبور هادی بر روی گچ بری یا برآمدگی باید اجتناب کرد .     

7 - بست نگهدارنده هادی میانی : این بست ها وظیفه مهار هادی میانی را بر عهده دارند . بدون در نظر گرفتن نوع بست باید در هر سک متر ، 3 بست زده شود .

8 - شمارنده صاعقه گیر :وظیفه شمارش تعداد برخوردهای صعقه بر ساختمان را دارد ئ مطابق با استاندارد UNE21186-1996 است . محل قرارگیری این شمارنده در بالای گیره تست و در ارتفاع 2 متری از سطح زمین است و بر روی هادی میانی نصب می شود .

9 - گیره تست به همراه باکس مربوطه :این گیره محل اتصال هادی میانی به سیم ارت است و مکانی برای اندازه گیری مقاومت می باشد . محل قرار گیری آن نیز در ارتفاع 2 متری از سطح زمین و در زیر شمارنده است .

10 - لوله محافظ : برای جلوگیری از صدمه مکانیکی به هادی میانی ، در ارتفاع 2 متری از سطح طمین ، هادی میانی را در داخل لوله PVC یا گالوانیزه قرار می دهند که توسط 3 بست ، محکم و مهار می گردد .

سیستم ارت و هم پتانسیل سازی :

انواع مختلفی از سیستم ارت وجود دارد که بر اساس ساختار و مواد خاک مور استفاده قرار می گیرد . هدف از هم پتانسیل سازی ، جلوگیری از هرگونه جرقه در هنگام تخلیه جریان صاعقه و اطمینان خاطر بیشتر است . بر همین اساس ، سیستم زمین صاعقه گیر را به سیستم های زمین موجود و قسمت های فلزی نزدیک به آن متصل می کنند .

سیستم زمین :

 سیستم زمین دارای اجزاء و عناصری است که با تکمیل آنها ، این سیستم مکانی مناسب جهت تخلیه جریان صاعقه یا جریانات صنعتی می باشد .

انواع ترمینالهای زمین :

دو روش برای اجرای سیستمهای زمین وجود دارد که عبارتند از :

1. روش عمقی ( میله های زمین ، الکترودهای فعال ، صفحه و یا عناصری شبیه آن ) که این روش متداولتر است .

2. روش سطحی که این روش مناسبتر است.

روش عمقی :

میله زمین: این روش بسیار متداول بوده و دلیل آن هم به خاطر نصب آسان میله ها در زمین است . در این رش از سه میله با حداقل طول 1.5 متر استفاده می شود که بصورت عمودی و به شکل مثلث در داخل زمین فرو روند . اتصال بین این سه میله از طریق کابل بدون روکش یا نوارهای مسی صورت می پذیرد که در یک عمق 60 تا 80 سانتیمتری قرار می گیرند و به شکل الکترودهای زمین در نقطه تست متصل می شود . فاصله بین هرچاه با چاههای دیگر دوبرابر عمق چاه می شود .

D=2*L

صفحه : از آنجائیکه نیاز به حفاری می باشد از این کمتر استفاده میشود . از این روش در مواردی که روشهای دیگر عملکرد مناسبی نداشته و یا سطح مناسبی وجود نداشته باشد استفاده می گردد . معمولاً یک چاه به عمق 2 متر حفاری می شود و در آن صفحه ای به طور عمودی قرار می گیرد و بعد چاه را با مواد کاهنده مقاومت زمین پر می کنند .

روش سطحی :

روش پنجه کلاغی :
از این روش در جایی استفاه می شود که حفاری جهت چاه ارت مشکل بوده و یا جنس صخره ای باشد روش استفاده از آن بدین صورت است که از 25متر تسمه مسی یا سه تکه کابل در داخل یک گودال به عمق حداکثر 60 سانتیمتر استفاده می گردد زاویه بین این سه شاخه 45 درجه است .

هم پتانسیل سازی ترمینال های زمین :
در جاهائیکه برای یک ساختمان ، سیستم ارت جهت صاعه گیر اجرا می گردد اگر آن ساختمان دارای یک سیستم زمین نیز جهت تاسیسات الکتریکی خود باشد این دو سیستم باید به یکدیگر متصل شوند .

D : هادی میانی سیستم صاعقه گیر B : مدار طمین قرار گرفته در قسمت تحتانی ساختمان P : الکترود زمین سیستم صاعقه گیر

این اتصال سبب یک سطح شدن الکترودهای زمین می شود . اگر امکان این اتصال داخلی وجود نداشته باشد ، از اتصال با صفحه زمین باید استفاده شود در این مورد مسیر یکی شدن هادی باید طوری باشد که از القاء روی کابل ها و مواد قرار گرفته در نزدیکی آنها ، اجتناب شود .

آدرس : ارومیه خیام جنوبی کوچه 23 شماره 31 طبقه اول  کدپستی " 14311-57146  تلفکس :  2249231- 0441   همراه :  09144405568  نادری

GEHamahang@yahoo.com            info@GEHamahang.com